Os líderes locais e rexionais rexeitan unha fronteira ríxida na illa de Irlanda e piden á UE que axude ás rexións afectadas pola retirada do Reino Unido da UE

Bruxelas, 22 de maio de 2018. O 17 de maio, o Comité Europeo das Rexións declarou, nunha Resolución na que manifesta a súa preocupación pola falta de avances nas negociacións entre o Reino Unido e a Unión Europea, que os entes locais e rexionais da UE non deben verse obrigados a «afrontar por si sós» os retos que expón a saída do Reino Unido.

Na Resolución, aprobada por unanimidade, o CDR «subliña» que non debe erixirse ningunha fronteira física na illa de Irlanda. Sostén, así mesmo, que, a fin de «mitigar» os efectos negativos do Brexit nas economías rexionais, a UE debería manter unha política de desenvolvemento rexional sólida, que podería recorrer ás súas políticas agrícola e pesqueira, e que podería ser necesario flexibilizar en maior medida as normas sobre axudas estatais. O CDR pide tamén á Comisión Europea que avalíe a «eventual necesidade dun fondo de estabilización para as rexións máis prexudicadas pola retirada do Reino Unido da UE».

Aínda que o CDR non está chamado a desempeñar un papel formal nas negociacións, algúns dos seus membros e das autoridades que representan adoptarán posicións formais en virtude do seu ordenamento xurídico nacional, tamén no que respecta ao comercio.

Segundo Karl- Heinz Lambertz , presidente do CDR, «a saída do Reino Unido da UE o 29 de marzo de 2019 podería crear graves problemas para os entes locais e rexionais de toda a UE. Ata agora, nas negociacións, non se prestou suficiente atención ás consecuencias do Brexit para as rexións e cidades de toda Europa. Os entes locais e rexionais apenas poden prever medidas de continxencia debido á incerteza ao redor da futura relación entre o Reino Unido e a Unión. Pero debemos empezar por evitar unha fronteira ríxida en Irlanda e manter programas da UE como PEACE e Interreg, que contribuíron a consolidar a paz desde o Acordo do Venres Santo».

Engadiu que «agora tócanos ser pragmáticos, tanto nas negociacións como na elaboración do orzamento para despois do Brexit. Con todo, presentáronse propostas para recortar o noso fondo de solidariedade e investimento máis importante —a política de cohesión— e aínda non se deu ningunha garantía de que os fondos sociais, agrícolas e pesqueiros vaian utilizar para suavizar o impacto do Brexit ».

O presidente Lambertz e os representantes dos cinco grupos políticos do CDR realizarán unha visita a Dublín o 22 de maio e o día seguinte viaxarán a Irlanda do Norte para reunirse coa asociación de gobernos locais e as empresas da rexión, así como para visitar a fronteira.

Segundo unha enquisa realizada polo CDR entre os seus membros e outra enquisa realizada en colaboración con Eurochambres sobre a base dunha mostra máis ampla de entes locais e rexionais e cámaras de comercio de toda a UE, todo indica que, máis aló do propio Reino Unido, o Brexit terá un impacto económico particularmente duro en Irlanda. Ambas enquisas —así como un estudo académico encargado polo CDR— concluíron que tamén hai outras rexións especialmente vulnerables en Alemaña, os Países Baixos, Bélxica e Francia. O traballo realizado polo CDR tamén demostra que a maioría das rexións non lograron ata a data avaliar correctamente as posibles repercusións da retirada do Reino Unido, dada en particular a incerteza que rodea ás negociacións e a futura relación entre o Reino Unido e a UE.

O inventario do CDR das consecuencias do Brexit é un dos resultados dun compromiso, contraído nunha Resolución aprobada en marzo de 2017, de intensificar «o seu diálogo cos gobernos locais e rexionais máis afectados por este proceso, co fin de proporcionar ao negociador da UE unha visión completa da evolución da situación a nivel local e rexional».

Resolución Brexit

A «Resolución sobre as repercusións para os entes locais e rexionais da Unión Europea da decisión do Reino Unido de abandonar a Unión Europea», aprobada con emendas polo CDR o 17 de maio, aborda unha serie de cuestións económicas, sociais e políticas relacionadas coa retirada do Reino Unido, entre outras, a situación dos cidadáns da UE no Reino Unido e a dos cidadáns británicos na UE, para quen o CDR esixe «garantías de que os futuros cambios na política dos Estados membros da UE ou no Reino Unido» non poñerán «en perigo estes dereitos». Isto inclúe o «dereito á asistencia sanitaria e o recoñecemento mutuo das cotizacións á seguridade social».

A Resolución destaca especificamente as cuestións económicas relacionadas cos portos, Xibraltar e as «rexións ultraperiféricas» da UE, cuxa «enorme dependencia» da economía británica podería requirir «medidas especiais». A Resolución tamén considera a posible natureza da futura relación da UE co Reino Unido. Suxire que os gobernos locais e rexionais do Reino Unido poderían participar nos programas de cooperación da mesma maneira que os seus homólogos de Noruega e Islandia, e que algúns dos mecanismos existentes da UE —como as estratexias macrorrexionais e as Agrupacións Europeas de Cooperación Territorial— poderían utilizarse para facilitar a cooperación coas cidades e rexións do Reino Unido. Isto formaría parte dun «acordo ambicioso» que estableza unha «verdadeira asociación entre a UE e o Reino Unido, que contemple pero non se limite ás relacións comerciais e económicas».

O ditame sinala, así mesmo, que ás cidades e rexións da Europa dos Vinte e sete «convenlles» que o Reino Unido poida participar en determinados programas —«en particular en materia de educación, cultura, investigación, innovación»—, cooperar con axencias pertinentes da UE e manter unha «estreita relación con respecto á seguridade, a xestión de fronteiras e a migración». O CDR, que creou un grupo interrexional para as rexións máis directamente afectadas polo Brexit, móstrase convencido de que «o CDR é o máis indicado para desenvolver e aplicar mecanismos institucionais destinados a fomentar consultas e intercambios periódicos cos gobernos locais e os parlamentos e asembleas descentralizados do Reino Unido».

Resolución de marzo de 2017

As cuestións que o CDR desexa que se aborden nas negociacións entre o Reino Unido e a UE detalláronse na súa Resolución de marzo de 2017, na que tamén se subliñou de maneira xeral que «ningún acordo entre un terceiro país e a UE pode ser máis beneficioso que a adhesión á UE». O CDR pediu que se adoptasen «medidas transitorias ao obxecto de reducir ao mínimo as perturbacións dos proxectos de I+D, que veñen aplicándose desde hai tempo, así como as consecuentes consecuencias negativas para as economías locais» e que se prestase «especial atención á procura de solucións que permitan mitigar as consecuencias para o conxunto de rexións e entes locais afectados».

O CDR tamén pediu que se aclarase «se os actuais proxectos de eficiencia enerxética do Reino Unido, en particular os proxectos iniciados por entes locais e rexionais ou destinados a estes últimos e consagrados a reducir as emisións de CO2 e impulsar a subministración de enerxía sustentable, poderán seguir recibindo fondos do Mecanismo «Conectar Europa», o FEIE e o BEI».

Polo que se refire aos programas da UE en materia de mocidade e educación e de I+D, o CDR pediu aos negociadores que estudasen «solucións adecuadas baseadas na chamada estratexia para “países socios”, que permite a terceiros países participar nestes programas sobre a base de acordos bilaterais coa UE». Tamén suxeriu que a retirada do Reino Unido podería ser unha oportunidade para «construír unha UE máis xusta, eficiente e inclusiva» e «acometer unha profunda reforma do orzamento da UE, tendo en conta as necesidades dos entes locais e rexionais»

Fonte: Comité Europeo das Rexións

© Fundación Galicia Europa

ContactoAviso Legal